بسی گفت با سفله مرد کنشت

کنون دست یازان ز خوردن بکش

ببین زین سپس خوردن آبکش

ز سرگین و زربفت و دستار و خشت

درم داد ناپاک دل را چهار

بدو گفت کاین را تو سرمایه دار

سزا نیست زین بیشتر مر ترا