که دارد مر مرا همواره گریان

درود از من بدان شاخ صنوبر

که دارد شاژ بختم خشک و بی بر

درود از من بدان گلبرگ خندان

درود از من بدان خود روی لاله

که دارد چشمم آگنده به ژاله

درود از من بدان دو رسته گوهر