چه آن سوگند و چه باد گذاری

که درد مرگ را صد ره چشیدم

فرامش کردی آن سوگند و زنهار

که خوردی بامن و کردی دو صد بار

چه آن زنهار و چه ابر بهاری

تو آن کردی بدین مسکین دل من

که هر گز نه کند دشمن به دشمن