تو پنداری در آید کاروانی

نکردم بد به کس تا نبینم

چرا اکنون ز بد روزی چنینم

ز بخت بد دلم را هر زمانی

بدرد این دل از بس غم که در اوست

بدرد نار چون پر گرددش پوست

دلی بسته به چندین گونه بیدار