به خون من نویسد گونه گونه

که گردد کشت زرد از ابر بسیار

بیامختست عشق من دبیری

بدین پژمرده رخار زریری

حروف غم به خطهای نمونه

چه رویست این که رنگش چون زریرست

چه بختست این که عشق اورا دبیرست