چو شد مهربنداد شادان ز می

بیامد یکی جام زرین به مشت

چو نان خورده شد جامهای نبید

نهادند پیشش گل و شنبلید

به بهرام گفت ای گو نیک پی

چنان دان که ماننده ای شاه را

همان تخت زرین و هم گاه را