دل رامینه لختی سیر گشته

ز مستی آزش اندر تن بمیرد

نخواهد می و گر چه نوش باشد

کجا در نوش وی را هوش باشد

همان دیدار ویسه دیر گشته

به صحرا رفت روزی با سواران

جهان چون نقش چین و نوبهاران