همی گفت ای دل رنجور تا کی

گهی از خان ومان و دوستان دور

گهی با دوست کردن بردباری

گهی بی دوست کردن زار واری

ترا بینم به سان مست بی می

همیشه تو به مرد مست مانی

که زشت از خوب و نیک از بد ندانی