ترا بینم به سان مست بی می

گهی با دوست کردن بردباری

گهی بی دوست کردن زار واری

همی گفت ای دل رنجور تا کی

همیشه تو به مرد مست مانی

که زشت از خوب و نیک از بد ندانی

به چشمت چه سراب و چه گلستان