همیشه تو به مرد مست مانی

گهی بی دوست کردن زار واری

همی گفت ای دل رنجور تا کی

ترا بینم به سان مست بی می

که زشت از خوب و نیک از بد ندانی

به چشمت چه سراب و چه گلستان

به پیشت چه بهار و چه زمستان