به پیشت چه بهار و چه زمستان

همیشه تو به مرد مست مانی

که زشت از خوب و نیک از بد ندانی

به چشمت چه سراب و چه گلستان

چه بر خاک و چه بر دیبا نشینی

ز نادانی پسندی هر چه بینی

جفا را چون وفا شایسته خوانی