چه بر خاک و چه بر دیبا نشینی

که زشت از خوب و نیک از بد ندانی

به چشمت چه سراب و چه گلستان

به پیشت چه بهار و چه زمستان

ز نادانی پسندی هر چه بینی

جفا را چون وفا شایسته خوانی

هوا را چون خرد بایسته دانی