ترا و خویشتن را خوار کردم

پشیمانی چرا فرمانت بردم

مهار خود به دست تو سپردم

چرا بر دانش تو کار کردم

گمان بردم که از غم رسته گشتی

چو می بینم خود اکنون بسته گشتی

توی در مانده همچون مرغ نادان