توی در مانده همچون مرغ نادان

ترا و خویشتن را خوار کردم

گمان بردم که از غم رسته گشتی

چو می بینم خود اکنون بسته گشتی

چنه دیده ندیده دام پنهان

دلا زنهار با جانم تو خوردی

مرا با کام بد خواهان سپردی