دلا زنهار با جانم تو خوردی

چو می بینم خود اکنون بسته گشتی

توی در مانده همچون مرغ نادان

چنه دیده ندیده دام پنهان

مرا با کام بد خواهان سپردی

چرا کان چنین بیهوش کردم

چرا گفتار تو در گوش کردم