چو عذر آرم کهون با دل ربایم

منم چون ماهیی کش شست در کام

به دست خویش چاه خویش کندم

امید دل به چاه اندر فگندم

دل پر داغ وی را چون نمایم

چه شو خم من چه بی آب وچه بی شرم

اگر بفسرده مهری را کنم گرم