اگر بفسرده مهری را کنم گرم

چو عذر آرم کهون با دل ربایم

دل پر داغ وی را چون نمایم

چه شو خم من چه بی آب وچه بی شرم

بدا روزا که در وی مهر کشتم

به تیغ هجر شادی را بکشتم

همی تا عشق بر من گشت فیروز