همی شد در پسش پنهای رفیدا

به بخت من مزایاد ایچ گرزند

چو رامین دور شد لختی ز انبوه

نشسته بر رخانش گرد اندوه

نگهبان گشته بر داماد پیدا

نبود آگه ازو رامین بیدل

چنین باشد به عشق آیین بیدل