مرا آزار با تیمار خوش بود

مرا از دوست گوناگون جفا بود

گهی بودم ز دو نرگس دلازار

گهی بودم ز دو لاله به تیمار

که نرگس مست بود و لاله گش بود

چه خوش بود آن جفای دوست چندان

فرو بردن به لب از خشم دندان