ازو فریاد خواندم پیش دادار

چه خوش بود آن شمار بوسه کردن

به هر عذری دو صد سوگند خوردی

چه خوش بود آنکه هر روزی دو دس بار

چه خوش بود آن نماندن بر یکی سان

گهی فریاد خوان گه آفرین خوان

پس آنگه گشتن از کرده پشیمان