دو صد بار آفرین خواندنش بر جان

چه خوش بود آن نماندن بر یکی سان

گهی فریاد خوان گه آفرین خوان

پس آنگه گشتن از کرده پشیمان

گهی زلفش دست خود شکستن

گهی از دست او زنار بستن

مرا آن روز روز حرمی بود