گره بسته میان ابروان را

ازین بیهوده گفتن با تو چه سود

چو رامین نیز باز آمد ز نخچیر

چو نخچیری بد اندر دل زده تیر

به خون دیدگان شسته رخان را

به بزم شاد خواری در چنان بود

که گفتی مثل شخسی بی روان بود