مرا در بوتهء تیمار سوزی

من اندر چاه عشق و بند مهرم

تو پنداری که خود فرزند مهرم

دلا تا کی ز مهر آتش فروزی

دلا بی دانشی از حد ببردی

مرا کشتی به غم و خود نمردی

دلا از ناخوشی چون زهر گشتی