مرا کشتی به غم و خود نمردی

دلا تا کی ز مهر آتش فروزی

مرا در بوتهء تیمار سوزی

دلا بی دانشی از حد ببردی

دلا از ناخوشی چون زهر گشتی

به مهر از دو جهان بی بهر گشتی

مبادا چون تو دل کس را به گیهان