دلا از ناخوشی چون زهر گشتی

مرا در بوتهء تیمار سوزی

دلا بی دانشی از حد ببردی

مرا کشتی به غم و خود نمردی

به مهر از دو جهان بی بهر گشتی

مبادا چون تو دل کس را به گیهان

که بس مستی و بیهوشی و نادان