مبادا چون تو دل کس را به گیهان

مرا کشتی به غم و خود نمردی

دلا از ناخوشی چون زهر گشتی

به مهر از دو جهان بی بهر گشتی

که بس مستی و بیهوشی و نادان

چو رامین کرد با دل ساعتی جنگ

هم اواز دل هزیمت کرد دلتنگ