که بس مستی و بیهوشی و نادان

دلا از ناخوشی چون زهر گشتی

به مهر از دو جهان بی بهر گشتی

مبادا چون تو دل کس را به گیهان

چو رامین کرد با دل ساعتی جنگ

هم اواز دل هزیمت کرد دلتنگ

دلش هرگه ازو پندی شنیدی