بیا تا این جهان را باد داریم

مرا ماها تو اینی و هم آن

چه باشد گر برم در وشق تو رنج

نشاید یافت بی رنج از جهان گنج

ز روز رفته هرگز یاد ناریم

تو با من باش همچون رنگ با زر

که من با تو بود چون نور با خور