که رامین کرده بد با نامهء اوی

بگفت آن غم که اورا از هوا بود

بر آن گفتار او نامه گوا بود

همان کرد ای عجب ویس سمن بوی

چو زو بستد هزاران بوسه دادش

گهی بر چشم و گه بر دل نهادش

به شیرین بوسگانش کرد شیرین