دلش بیهوش گشت و چشم بغنود

تو گفتی بستر دیباش هموار

به زیرش همچو گلبن بود پرخار

سحر گه ساعتی جانش بر آسود

بجست از خواب همچون دیو زد مرد

یکی آه از دل نادان بر آورد

گرفتش دایه و گفتش چه بودت