به بیداری نیایم زانکه دشمن

بدان یاقوت قند آلود گفتی

به خواب اندر بپرسش آمدستم

که از بد خواه تو ترسان شدستم

نگه دارد ترا همواره از من

ترا از من نگه دارند محکم

روان را چون نگه دارند از هم