بننمود آن تباهی کاندرو داشت

ز روزن روی رامین دید چون مهر

شکفته شد به جانش در گل مهر

و لیکن صبر کرد و دل فرو داشت

سخن با رخش رامین گفت یکسر

بدو گفت ای سمند کوه پیکر

ترا من داشتم همتای فرزند