کنون بر خویشتن کن مهربانی

به بیهوده مکوب این آهن سرد

شب از نیمه گذشت و ابر پیوست

دمه بفزود و دود برف بنشست

برو تا بر تنت ناید زیانی

شبت فرخنده باد و روز فرخ

همیشه یار تو گل نام گل رخ