مبادا کس که بنماید دلخویش

چرا تیمار جان خود فزودم

دلیرم من به راز دل نودن

دلیری تو به جان و دل ربودن

که پس چون روز من روز آیدش پیش

نگارا گر تو گشتی بر بتان مه

تو خود دانی که مهتر دادگر به