نگیری جز گوزن مرغزاری

ترا چون جای شور و ریگ شایستن

سرا و باغ فرمودن چه بایست

گمان بردم که تو شیر شکاری

ندانستم که تو روباه پیری

به صد حیله یکی خر گوش گیری

چرا چون شسته بودی خویشتن پاک