ندیدم در مدارا هیچ سودی

همی شستم ز دل خونی به خونی

بسی کردم نهان و آشکارا

به نر می با دل مسکین مدارا

که دل هر ساعتی زاری نمودی

چنان آتش ز مهر افتاد بر من

که تن در سوز بود و دل به شیون