چرا تو آشتی در دل نداری

ز یار خویش بخشودن نه نیکوست

نه تو گفتی خداوندان گرهنگ

بمانند آشتی را جای در جنگ

مگر چون ما سرشت از گل نداری

کنون گر تو نخواهی گشت خشنود

وفا رفت از میان و بودنی بود