مگر چون جان من یابد رهایی

که گیرد جان بر نا و دل پیر

مگر جانم شود رسته به بویت

چنان چون گشته تن خسته به کویت

ترا هم دل بگیرد در جدایی

شنیدستم که شب آبستن آید

نداند کس که فردا زو چه زاید