گر اینجایم تو خود با من چنینی

که شیرش پیش باشد پیلش از پس

دلش باشد ز بیم هر دو خسته

بلا بر وی ز هر سو راه بسته

که همچون دشمنام با من به کینی

و گر بر گردم از پیشت ندانم

که جان از برف و باران چون رهانم