مرا نادان همی خوانی شگفتست

سبک ویران شود شهری به دو میر

کجا دیدی دو تیغ اندر نیامی

و یا گم روز و شب در یک مقامی

ترا خودپای نادانی گرفتست

دلت گر ابله و نادان نبودی

به چونین جای بر پیچان نبودی