به آب اندر روان همچون سماری

ز گریه کرد چشم خویش پر آب

به رخ براشک او چون در خوشاب

همی بارید چون ابر بهاری

گل رویش به گونه گشت چون گل

ز درد دل همی زد سنگ بر دل

نه بر دل که می زد سنگ بر سنگ