تو داری حلقهای مشک بر عاج

نکویان را توی دُرنامنه بیدار

صلف باشد به چشمت جاودی را

طرب باشد به رویت نیکوی را

تو داری از بنفشه ماه را تاج

تو از دیدار چون خرم بهاری

تو از رخسار چون چینی نگاری