گرو بستند برف و خشم رامین

همی راند از دو دیده رود بربر

دل رامین نشد زان لابه خشنود

ز بس سختی تو گفتی آهنین بود

که نه آن کم شود تا روز نه این

چو ویس و دایه نومیدی گرفتند

ز رامین باز گشتند و برفتند