کنون گردیدم از کرده پشیمان

روان از مهر تو بی هوش گشته

ببرد از ره دلم را دیو تندی

به مهر اندر پدید آورد کندی

ز من طاعت ازین پس وز تو فرمان

چنان دلجوی ففرمان بر بوم من

که پیشت کنترین چاکر بوم من