چو شیران سیه نخچیر خوردم

چنین تنها خرامیدم ز گوراب

شتابان همچو از کهسار سیلاب

به راه اندر همه نخچیر کردم

کنون تا فر این درگاه دیدم

به شادی شاد را برگاه دیدم

دلم باغ بهاران گشت گویی