چنان رخشنده شد پیرامن مرو

چو بگذشتی نسیم گل بر و بر

بشستی پشت گور از دست باران

ز دودی زنگ شاخ از جویباران

که گفتی ششتری بد دامن مرو

ز باران خرمی چندان بیفزود

که گفتی قطر باران خرمی بود