که تا آیی مرا زنده نیابی

بگو با ان همه درد جدایی

که خواهد بود زنده تا تو آیی

نگر تا روی را از من نتابی

ز بهر آنکه تا مانی به خانه

به دست آور ز گیتی یک بهانه

مرو با شاه و ایدر باش خرم