مرا نخچیر باشد رامش افزای

بهانه سازم از درد دو پایم

مرا پوزش بود نا کردن راه

که گوم شاه بود از دردم آگاه

و لیکن راه نتوان کرد بی پای

گمان بردم که داند شهریارم

که من خود دردمد و زار وارم