نه رامش کرد با شاه و نه می خواست

به پیش شاه شد رامین بی دل

هزاران گونه بر رویش گوا بود

که اورا صبر و هوش ازتن جدا بود

بهانه کرد درد پا و بر خاست

وزان پس روز تا شب همچنین بود

دلش گفتی که با جانش به کین بود