دلش گفتی که با جانش به کین بود

نه رامش کرد با شاه و نه می خواست

بهانه کرد درد پا و بر خاست

وزان پس روز تا شب همچنین بود

روان پر درد و رخ پر گرد بودش

همه تن دل همه درد بودش